Amboð

Ekki festast í þröngu slíðri daglegs amsturs eða viðjum vanans! Sama hversu vel það er gert sem alltaf er gert. Farðu í ferðalög án vana þíns með sjálfum þér. 

Nú segir af konu nokkurri sem kunni betur að rækta garð sinn í eiginlegri merkingu en í óeiginlegri merkingu.

Gömul amboð gisna
geispar rifa hvur.
Vænu blómin visna
vökvalaus og þur.
Allt eins fer hin unga mær
ef að það sem eðlið kaus
ekki í tíma fær.

Höfundur:
Ólafur Ólafsson prestur Fagranesi Skag. f.1806 - d.1883

Amboð

Alla tíð, eða frá því hún varð gjafvaxta, þótti hún sæt og sallafín og nokkrum árum síðar þegar lendar hennar, þrýstinn barmur, fallegir andlitsdrættir og líðandi limaburður, kölluðu á athygli karlana var hún talin fríðust og fínust. Líkast til er óþarft að taka það fram að þessu kalli var svarað af köllum og það í ríku mæli. Þrátt fyrir þetta og að vonbiðlarnir væru álíka margir og mýin á mykjuskáninni þarna í götunni, sem þræðir brekkuna niður á vellina, á heitum og lygnum sumardegi, þá var hún ólofuð; raunar var hún aldrei við karlmann kennd, það vitað var. Virtist hún verða fráhverfari samskiptum við fólk og sérílagi karlpening, eftir því sem atlot augna urðu ágengari.

Ástríðu sýndi hún engu öðru en matjurtargarðinum í rjóðrinu í brekkunni sunnan við húsið; þar gat hún rótað, rutt og rifið daglangt, dögum saman, sumarlangt. Þar til að ekki var eitt lauf eftir á birkitrjánum sem höfðu veitt henni skjól frá norðan næðingnum og alls ekki fyrr en jarðhýsið var nánast úttroðið af rófum, radísum, rauðkáli, rauðrófum og rabbabara og vitaskuld jarðeplum, næpum, gullrótum, hvítkáli og svo reiðinnar býsn af blómkáli; ekki fyrr en að sumarið var dautt og haustið líka að hún hætti að bogra og bisa. Og brosa. 

Lítt er vitað um venjur hennar að vetri, stöku sinnum mátti sjá henni bregða fyrir, þá helst er hún skaust frá húsinu að jarðhýsinu eða baðhúsinu eða öfugt og auðvitað á tyllidögum í kirkju. 

Frá því að hún vakti garðinn sinn af værum blundi snemma vors, þar til hún sjálf sofnaði síðla hausts, var hún með amboð sitt; meira að segja er hún gekk til kirkju á þjóðhátíðardaginn sjálfan bar hún það við belti. Amboð þetta var lítil skófla úr járni með handfangi úr tré, látlaus en vel gerður gripur að sjá; tréverkið orðið ofurslétt af stöðugum núningi við mjúkt og rakt hold hinnar fögru freyju. 

Svo var það eitt kvöld síðla sumars, árið sem læknastúdentarnir höfuð atast signt og heilagt í henni og voru sýnum ágengari en árið áður; sáttu oft þar sem vel sá til garðana og hennar, þarna ofar í brekkunni eða á garðinum framan við húsið að sumbli og klæmdust í sögum og vísum; yrkisefnið var að líkum hún; vel mátti geta sér til um hvað það var sem hvatti garpana ungu, en texti þeirra fjallaði um munaðarfullar hreyfingar, íturvaxna barma, svita sem lak niður vanga meyjar, niður háls og hvarf undir skyrtu, skyrtu sem í hennar tilfelli var opinn þannig að vel mátti greina rætur hnjúka; hún naumast virti þá viðlits, hamaðist í garðinum, opanaði glufur og rak í þær ... endurtekið; öðru hvor mátti heyra stunur frá henni og svo hamaðist hún áfram; að þeir gerðu í óvenju klúrri vísu að því skóna að hún notaði báða enda tólsins til þess að yrkja garða sína, einn fyrir þennan og öfugan fyrir hinn; að hún stóð upp, hvessti á þá sjónum og hvæsti "óhræsin ykkar", skildi skófluna eftir á grindverkinu og gekk til hús. Og aðeins var um nónbil.

Tilviljun ein réði því að skóflan skorðaðist þannig að hún féll að grindverkinu og svo kyrfilega að meira að segja sterkasti vindur gat ekki hreyft við henni. Og getur ekki enn.

Morguninn eftir sást til hennar í garðinum; íklædd náttkjól ráfaði hún um, beð úr beði, upp stíginn að húsinu og til baka, beð úr beði og svo að því er virtist í reiðileysi um næsta nágreni. Ekki fann hún skófluna; þegar nætur húmið brá sér yfir birtu kvöldsólarinnar mátti greina að örvinglan hennar var orðin algjör, fólkið í húsinu fór og sótti hana niður í þorp þar sem hún gargaði á nokkra unga menn, vændi þá um þjófnað og ýmislegt annað sem ekki verður nefnt hér, sama gildir um ýmsa líkamstilburði sem hún sýndi, þeir verða ekki skráðir af þeim sem þetta ritar. Með afli og átaki tókst fólkinu úr húsinu að draga hana heim í húsið; þar loguðu ljós alla þá nótt og margar nætur þar á eftir. 

Segir ekkert frekar af fljóðinu fagra, eitthvað var jú pískrað, frekar en talað, um að hún hefði farið til höfuðstaðarins, sumir gengu lengra, til að mynda læknisfrúin, sem vildi senda hana um enn lengri veg eða alla leið til Kaupmannahafnar - þar ku vera vist fyrir þá sem týna vitinu. Ekkert er hægt að segja um þetta, alls ekki með nokkurri vissu; enda engin til frásagnar; allt hennar fólk farið, fór að týnast burt þarna um veturinn á eftir og á fardögum eftir þriðja uppskerubrestinn voru allir farnir. Eitt leiddi af öðru: amboðið týnt, ástríðan týnd, vitið týnt, garðurinn dáinn, jarðhúsið tóma, húsið tómt.

Amboðið er enn á girðingunni og garðurinn er enn í órækt,  ......   

-- // --

Lengra erum við ekki komin í sögunni af Amboðinu á grindverkinu, það sem sagt hefur verið kann að verða ósagt og annað sagt í þess stað, eða ekki og svo verður meira sagt, tja eða ekki  ... standið still!

 

Af stórmennsku og smá reikningum ...

Ég velti fyrir mér orðum Steingríms J., þar sem hann í ræðustól Alþingis sagði: "... það er siðaðra manna háttur að leysa deilumál ef það er hægt með samkomulagi, menn verða stórir af því að ljúka málum með samkomulagi ...", ég get svo sem tekið undir þetta, betra er að klára málin í sátt ef hægt er, en í tilfelli Icesave þá er málið einfaldlega of stórt fyrir það að vera stór, of stórt til þess að hlusta ekki á þjóðina og fara gegn vilja hennar.

Annað sem ég velti fyrir mér í þessu sambandi; ætli að Steingrímur J. hafi mátað hugmyndafræði sína um stórmennsku við gjörðir Umhverfisráðherra, tja nánast dags daglega? Hún gefur kannski ekkert fyrir það að vera stórmannleg?

Reyndar er það svo að í þessari stuttu ræðu sinni (Steingrímur var að gera grein fyrir atkvæði sínu) tuggði Fjármálaráðherra tuggu sem ætla mætti að allur safi væri þorrinn úr, þetta er tuggan um reikninginn sem vonandi er svo lítill að það sé nú lægi að taka'ann eða eins og hann orðaði þetta: "þar sem þetta verður líklega ekki stærsti reikningurinn sem að við berum vegna hrunsins, vonandi aðeins fáeinir tugir milljarðar króna ... "!

Er þetta hægt?

(svo er formaðurinn minn með á þessum báti .. æi) 

Áfram veginn ... þjóðveginn!

Icesave-umræða í 208 stundir

Andstæðingar kjosum.is og lýðræðis!

Ljóst er að árangur (vinsældir) kjosum.is fer verulega fyrir brjóstið á fylgismönnum ríkisstjórnarinnar. Reynt er að gera kjosum.is tortryggilegt á allan hátt, auk þess sem gerðar hafa verið árásir á síðuna með það fyrir augum að gera hana óaðgengilega. Þetta er allt saman ákaflega dapurlegt og á plani sem ég kem ekki nálægt. Þeir sem fremstir fara í flokki árásar- og niðurrifsmannanna hafa hugsanlega ekki brotið lög, en eru lélegir pappírar eigi að síður.

Af mínu plani. 

• Ég er ekki tengdur kjosum.is, þ.e. ég hef ekki komið að uppsetningu, né rekstri hans á nokkurn hátt. 
• Ég er fylgjandi þjóðaratkvæðagreiðslum, en tel nauðsynlegt að setja lög um framkvæmd þeirra sem allra fyrst. 
• Ég tel að ef meira en 5% kosningabærra manna óski eftir að kosið sé um mál þá skuli það gert, enda uppfylli málið að öðruleyti skilyrði.
• Ég tel að rafrænar kosningar séu eina vitið horft til framtíðar.

Varðandi kjosum.is þá spyr ég fyrst: í ljósi þess að nýleg könnun MMR sýnir að 62% þjóðarinnar vill setja Icesave 3 í þjóðaratkvæði hvers vegna fara þá þeir sem eru á móti því (og kjosum.is) af límingunum þó rúmlega 30.000 hafi skráð sig (þegar árásirnar og spuninn hófst fyrir alvöru)? Hvað getur verið tortryggilegt við þennan "árangur"?

Hvað er hægt að gera í söfnun sem þessari annað en að sannreyna kennitölur og loka á ýkta notkun frá sömu nettækjatölu (IP addr.) ... eitthvað fleira?

Ég fæ ekki séð hvað annað er hægt að gera, nema að nota sannreynd auðkenni - en slíku er ekki við komið í dag.

Það að hafa staðfestingu í gegnum tölvupóst hefur litla þýðingu enda auðvelt að svindla á því, þó svo vissulega geri það svindlurunum eitthvað erfiðara fyrir.

Nýlega hafa verið tvær stórar undirskriftasafnanir (sem ég man eftir), ég kannast ekki við að þar hafi verið beitt auknu öryggi. Það var í það minnsta ekki þannig í upphafi Indefence söfnunarinnar og ekkert öryggi var í söfnuninni á orkuaudlindir.is - þar var, og er allt opið, hægt að: nota rangar kennitölur, kennitölur barna, rugl nöfn og netföng, hægt að skrá sömu kennitöluna ítrekað ofl.

Aðstandendur kjosum.is hafa sagst ætla að gera sitt til þess að hreinsa skráningarnar. Eftir að kosið hefur verið á að kemba skrána með samkeyrslu við þjóðskrá, en auðvitað sannar það ekkert um hvort að viðkomandi hafi sjálfur og það af fúsum og frjálsum vilja skráð sig. Þá er ýtrasta ráðstöfun eftir, en sú er að taka slembiúrtak úr skráðum kennitölum og gera áreiðanleikakönnun. Fjöldi skráninga væri leiðréttur í samræmi við niðurstöðu könnunarinnar. 

En gott fólk, í hvað undirskriftarsöfnun er hægt að koma í veg fyrir svindl? Það að nöfn þeirra sem síðast skráðu sig skuli vera sjáanleg er fölsk öryggisráðstöfun.

Það að hægt sé að athuga hvort að ákveðin kennitala sé skráð gengur ekki upp af augljósum ástæðum. 

Óáreiðanlegast af öllum söfnun er götusöfnun, þar sem fólk á förnum vegi er boðið að skrá sig. Úrvinnsla úr slíkri söfnun er eðli máls samkvæmt mjög erfið. 

Þeir sem halda því fram að aðrar undirskriftasafnanir hafi verið "betri" þurfa að sýna fram á það, ekki dugir að slengja því fram án stuðnings.

Varðandi orð Teits þar sem hann segir: "... dularfullri umferð þegar langstærstur hluti Íslendinga er stein-sofandi", ég veit ekkert um umferðina á kjosum.is en get upplýst að skráningar á 7 klukkustundum (frá ca. 01:00 til 08:00) s.l. 4 nætur voru sem hér segir:

Nótt Fjöldi

2. 349

3. 294

4. 301

5. 545

Mér sýnist fljótt á litið að næturnar hafi hingað til "gefið" um 5% "atkvæða". Er 5% á 29% tímans óeðlilegt? Ég held ekki.

Árásir á vefsíðu tilkynntar

Vor sterki æskuher ...

Nú falla öll vötn til Bessastaða. Hrikalega góður gangur hefur verið í undirskriftum á kjosum.is í dag (887 á sl. klst.)!

Ellefu þúsund sterkir munu í dag fylkja sér með þeim sextánþúsund sem áður höfðu skipað sér í lið barnanna okkar.

Nú er sterkur vor æskuher.

Um leið og við erum að berjast fyrir okkar eigin kjörum og stolti þá erum við að stofna her til þess að verja börnin okkar gegn oki fortíðar.

Áfram veginn ... greiðan veg komandi kynslóða!

Um 25.000 á kjósum.is

Ráðherrann sá, kvakkandi og kjamsandi sem fyrr ...

dauðans alvara kveður dyra
doðinn hrífur þjóð, dagar líða

komdu, taktu mig
þrælsótti þrýstir, samningar bíða
ná senn þjóðarinnar eyra

í uppgjöf, taktu mig
við skelfingar skuldaklafa mátt mig reyra
særðan og nauðugan níða

alvarlega, taktu mig
því framtíðarinnar fjöregg er okkar að smíða
heppninnar forsjá neitum að tilheyra

frjálsan, taktu mig
í vegferð frá veikum málstað feyra
víkjum ei, minnug úrslitum þorskastríða

Icesave samþykkt í næstu viku

Í dimma dimma ...

Að ginna og narra, eða að gnarra eins það heitir í dag, er ljótur leikur. Nú um stundir kann sætindamaðurinn víst best allra að brúka þau fúlu brögð. 

Ég tók myndbúta úr höfðinu á honum; saug úr hans dýpstu og dimmustu hugarfylgsnum minningabrot. Lengstum er erfitt að greina samfellu í myndröðum, en þó eru þarna runur sem vel geta verið heilar eða heillegar hugsanir. Þar segir minnst um framtíðna og mest frá ornum atburðum, sem vonlegt er.

Mest af efninu er óhæft til birtingar eða frásagnar; ætli það gildi ekki hér eins og svo oft áður að fæst orð bera minnsta ábyrgð.

En þó verð ég að greina frá því að sætindamaðurinn er hættulegur fólki, öllu fólki, en sérstaklega á þetta við um stóra og sterka stráka ... hann virðist nefnilega vera svolítið fyrir þá. Kallar það að gera gott gnarr ef hann nær í góðan gaur!

Ertu óttalegur desember?

 

Nú er desember hræddur

fólkið er mætt með ljósin sín
fælir myrkrið
það skælir, myrkrið
og púkarnir sem í því búa

meira að segja
óttinn verður óttalega óttasleginn

Ólán

 Í tilefni dagsins.

 

Lífsins haustdagar

Enginn kann á allar lífsins beygjur og bugður ... er það?

haustið er komið
óvissunnar nagandi tíð
smýgur inn fyrir lífsins garð
næring hugarangurs

biðin helvíti er

í upphafi leiðangurs
stóridómur strangur er
æðruleysinu, vopni þíns lífs
beitir nú að afli

hlaðin lífsins reynslu
fagnar vissu, glímuna tekur
full af reisn

virðing af þér skín

Flokkur fíflanna í hörku samkeppni í gríninu!

Áður en þið segið mér að Besti flokkurinn (flokkur fíflanna) sé ekki í bullandi samkeppni í gríninu, skoðið þá "skýrar" áherslur Samfylkingarinnar í atvinnumálum.

Eins og fólk veit þá er grundvallaratriði að dreifa ekki kröftunum um of þegar kemur að átaki hverskonar.

Í þessu sambandi er kannski rétt að líta á afstöðu Samfylkingarinnar til þess hvar sóknarfærin liggja helst í borginni. Beitt afstaða þeirra er til sérstakrar fyrirmyndar, takið eftir því að listinn (tekinn af www.samfylkingin.is) hér að neðan er ekki tæmandi, enda upptalin atriði aðeins "MEÐAL áherslusviða verkefnisins og sóknarfæra sem horft verður til verði: 

• i) Ferðamannaborgin Reykjavík
• ii) Hafnarborgin Reykjavík
• iii) Heilsuborgin Reykjavík
• iv) Hönnunarborgin Reykjavík
• v) Kvikmyndaborgin Reykjavík
• vi) Menningarborgin Reykjavík
• vii) Orkuborgin Reykjavík
• viii) Skólaborgin Reykjavík
• ix) Tónlistarborgin Reykjavík
• x) Verslunarborgin Reykjavík
• xi) Þekkingarborgin Reykjavík(nýsköpun, rannsóknir og þróun)
•  xii) Þjónustuborgin Reykjavík"

Flestir sjá í hendingu að það vantar mikilvægt borgarstef á þennan lista: Grínborgin Reykjavík.  

Love all serve all viðhorf ... gengur kannski á hamborgarabúllum, en í pólitík þarf að taka erfiðar ákvarðanir, forgangsraða og já jafnvel hafna einhverju eða einhverjum ... að hugsa sér!   

Vörðuvörðurinn og stóllinn hans.

Stóllinn er alltaf þarna, ávallt auður, en snjáður mjög; augljóslega mikið notaður. Einn daginn var mér sagt að vörðurinn ætti hann. Rauðhetta sagði við mig, "þarna á stólnum situr hann á verði vörðuvörðurinn".

Ég hef aldrei séð vörðuvörðinn, en ég hef setið í stólnum hans og séð allar vörðurnar, séð það sem hann sér; vörðuvörðurinn úr vörðuvarðarvarðstólnum. Skil því hví hann segir fátt, virði þögn hans!

Þögn varðar ekki leiðina að sögunni, sannleikanum, en er minnisvarði átaka sem ekki má herma. Hún er minnisvarði hans, varðan hans ... þögnin.

Í dag eru vörður ekki leiðarvísir, í þeim finnst engin leiðbeining eða leiðrétting. Þær eru minnisvarðar. Minnisvarða þarf að verja. Til þess þarf verði. Til þess þarf stóla.

 

Hér er hægt að skoða stólinn.

 

Framtíðin hefur ekki, hvorki fyrr né síðar, verið núna!

Skylda hverjar kynslóðar er að þenja ramman, tosa hann og toga; skila striganum, myndfletinum, stærri og auðugri af litum, formum og táknum til þeirra sem á eftir koma.

Í gegnum aldirnar hefur þetta gengið eftir, en þó þannig að við burðumst með reynsluna, mistökin - vítin til að varast. Er það talin dyggð.

Okkur (mönnunum) er kennt að læra af reynslunni; við innbyrðum söguna og lærum. Lærum að gera eins í dag og í gær.

Vegna þess að við ákvarðanatöku er ávalt miðað við fortíðina; "Sagan hefur kennt okkur ...", "Svona hefur þetta alltaf verið gert.", "Svona hefur þetta aldrei verið gert", "Í okkar bransa er þetta gert svona", "Reynslan af þessu ..." o.s.frv., þá eigum við erfitt með að fjarlægjast syndir feðrana.

Vissulega kann brennt barn að forðast eldinn, en við förum í stríð, eyðum, drepum! Þegar kemur að stóru myndinni er vart hægt að merkja að lærdómur hafi verið dreginn af mistökum; þar fylgja þau okkur, stig fram af stigi. 

Helsi næstu kynslóðar, á hverjum tíma, er að gera viðmið þeirra sem á undan hafa gengið að sýnum, án nauðsynlegrar leiðréttinga. Þetta gildir um hvaða skipulag sem er (fyrirtæki, áhugafélög, þing, þjóðir, ...).

Við leysum ekki viðfangsefni dagsins í dag, hvað þá framtíðarinnar, með mistökum fortíðarinnar.

Getum við sagt skilið við fortíðina og núið, stigið til hliðar; af einteinung sjálfvirkninnar, vanans? Er það kannski það sem kallað er að "hugsa út fyrir rammann"? Frelsi til orðs og athafna, frelsi frá viðjum vanans, frelsi frá reynslunni, frelsi er lykillinn, grunnurinn að nýrri hugsun.

Er hægt að læra af framtíðinni?

-oo0oo-

Ástæður:

Ástæða þessarar hugrenningar er sú að okkur (þjóðinni) hefur ekkert gengið með endurreisn samfélags okkar frá hruninu. Ástæða þess, kyrrstöðunnar, reksins, afturfararinnar, er sú að leysa á úr vandanum með skírskotun til reynslunnar. Vandamál bankana á að leysa með aðferðum bankanna. Vandamál fólksins, skuldarana, á að leysa með aðferðum lánadrottnanna. Vandamál ríkiskassans á að leysa með aðferðum skattheimtumannanna. Nýsköpun á að hvetja í gegnum miðstýrð batterí, sem væntanlega eru hokin og þjökuð af reynslu. Umferðavanda á að leysa með meira malbiki. Báknið skal flysjað af þeim sem lifa á bákninu, eru báknið. Viðskiptajöfrar með allt niðrum sig eru látnir halda halda áfram vegna reynslu sinnar, væntanlega með allt niðrum sig. Strý verður ekki troðið nema Stebbi troði strý!

Ég hef enga trúa á þessum viðbrögðum, enda trúi ég á framtíðina, ekki fortíðina ... samt er ég maður hefða, íhaldsmaður. 

Áfram veginn ... inní framtíðina!

Í hugmynd er mynd af framtíð

Hugmynd er tært form frelsis; í sjálfu sér eru henni engin bönd sett. Eigi að síður er hugurinn, oftar en ekki, í fjötrum. Eins og í daglegu lífi okkar þá eru höft letjandi og lamandi. Höft eru andfresli.

Ég fæ hugmyndir; er ég frjáls?

Auðlindir Íslendinga - Samstaða

Samstaða er auðlind, í henni býr fyrna orka. Samstaða heillar þjóðar er kjarnorka. Samtakamáttur er einkenni Íslendinga. Samstaða er afurð mannvirkjunar, virkjum okkur sjálf ... til góðs.

 

 

Bæta við texta

Samstaða er auðlind, í henni býr fyrna orka. Samstaða er afurð mannvirkjunar. Virkjum okkur sjálf ... til góðs.

Ég heiti Ísbjörg ...

Betri mistök, já takk!

Vitað er að stjórnvöld gera í sífellu mistök, þetta er daglegt brauð; gildir þegar allt leikur í lindi, sem og þegar harðnar á dalnum. Engum er því sérstaklega brugðið þegar stjórnvöld gera mistök undir þrýstingi áfalls eða áfalla; hægt er að vona að mistökin verið með minnsta móti ... jafnvel að þau verði afturkræf.

Stjórnvöld kunna ekki viðbrögð við áföllum, kunna ekki krísustjórnun og er því "eðlilegt" að gerð hafa verið mistök á mistök ofan, á öllum stigum frá því vikunum fyrir hrun til dagsins í dag.

Stjórnmálamönnum er um að kenna, í og með; en stjórnsýslan á sökin fyrst og fremst.

Ekkert bendir til þess að breyting til hins betra komi innanfrá, þ.e. að stjórnsýslan finni leiðir til þess að bæta vinnubrögð sín, auka gæði útkomunnar. Almennt séð er ekki líklegt að breytingar komi innanfrá þegar Báknið er annarsvegar. Hvatasöngur Báknsins fjallar um að krefjast aðeins meira af því sama og það strax; annars fari allt til andskotans. Báknið er stórt og báknið er gott við sjálft sig - og báknið vex.

Við blasir að mistök verða gerð á morgun; það besta sem við getum vonað er að þessi mistök verði ekki jafnslæm og þau mistökin sem þegar eru staðreynd.

Krafa okkar er auðvita um færri mistök og henni er best halið uppi með kröfunni um "Báknið burt".

En þangað til er hægt að biðja um betri mistök á morgun en gerð voru í dag.

Betri mistök, já takk!

Að vilja ekki

Ætli Reykjavík verði nokkurn tímann stór?

Í dag hóf Gísli Marteinn Baldursson prófkjörsbaráttu sína en hann stefnir, eins og kunnugt er, á annað sætið á lista Sjálfstæðisflokksins.

Gísli Marteinn boðaði til kynningar eða fyrirlesturs um skipulagsmál sem hann kallar "Reykjavík - hvað ætlar þú að verða þegar þú ert orðin stór?" Fór fyrirlesturinn fram í ráðstefnusal Þjóðminjasafnsins og komust færi að en vildu.

Í upphafi máls síns tók Gísli Marteinn það fram að ákveðið hefði verið í röðum Sjálfstæðismanna að hafa prófkjörsslaginn á lágstemmdum nótum og því hefði hann kosið að fara þessa leið. Er ekki alltaf að koma betur og betur í ljós að þrengingarnar, eins skelfilegar og þær eru, eru ekki alslæmar? Fyrir mitt leiti vill ég mikið frekar sjá Gísla Martein "live" en að hann sólundi fé í auglýsingaslag, þó svo þær verði væntanlega með líka.

Skemmst er frá því að segja að fyrirlestur Gísla Marteins var hreint frábær. Frásögn hans er vel uppsett, lifandi, persónuleg og ofurskýr. Svo var hann bara svo fjári fyndinn.

Ég held að ég hafi ekki séð stjórnmálamann skila sínu jafn vel, hvorki fyrr né síðar, í alvöru. Raunar legg ég það til að Gísli Marteinn endurtaki fyrirlesturinn (og það sem oftast - sá að fyrirlesturinn var tekinn upp, þannig að kannski verður hægt að sjá hann á YouTube).

Borgarbúar, hvar í flokki sem þeir standa, þurfa að sjá og heyra það sem GMB hefur að segja, hann setur hlutina í skemmtilegt og skýrt samhengi, svo skýrt að stefna/hugmyndir hans telst augljós og rétt.

Ein niðurstaða Gísla er sú að Reykjavíkingum mun fjölga um rúmlega 35 þúsund fram til ársins 2050 og ef að mannfjöldaspár ganga eftir þá mun þeim fara að fækka uppfrá því. Þetta vill segja að borgin okkar verður að líkum aldrei stór. Þörf fyrir 30 þúsund manna byggð í Úlfarsfelli er sumsé óþörf (reyndar var xD búið að rúmlega helminga áform R-listans þar að lútandi). Með því að þétta byggð fyrir vestan Elliðaár er hægt að koma þessari fjölgun fyrir og gott betur og þannig gera Reykjavík að betri borg (hag- og vistrænt). Hér er gengið út frá náttúrulegri fjölgun, en ekki spáð í búferlaflutninga né innflytjendur.

En þetta er bara eitt dæmi, það er fjölda margt annað sem hægt er að læra af skýrri sýn Gísla Marteins.

Kosið verður í prófkjöri Sjálfstæðisflokksins 23. janúar nk. Undirritaður styður Gísla Marteinn Baldursson í 2. sætið. Ég hafði svo sem tekið þá ákvörðun fyrir fundinn í dag, enda hefur reynsla mín af störfum Gísla Marteins og samskiptum hann verið afar góð.

Ég hvet sem flesta að taka þátt í prófkjörinu og hjálpa mér að tryggja Gísla Marteinn 2. sætið.

Hverjum vill Samfó vera samfó?

Magnað er að sjá efnistök Fréttablaðsins í dag, þar á bæ er orkunni eitt í að segja lesendum að við Íslendingar séum í vonlausum málum vegna stöðunar i Icesafe málinu, að "alþjóðasamfélagið" fordæmi okkur o.s.frv. 

Hagfræðivonarstjarna jafnaðarmanna, er í góðum takti með ritstjórn Fréttablaðsins, segir okkur stefna lóðbeint til andskotans ef við gerum ekki eins og Samfó leggur til. Hjá honum má greina samúð með breskum og hollenskum skattgreiðendum umfram samúð með íslenskum ... a la Samfó og VG. En hann gengur þó út frá því að sennilega hefði ríkistjórnin getað bakað þjóð sinni og sjálfri sér talsvert minni vandræði hefði fólk staðið sig í verkum sínum.

En í blaðinu má líka finna hvar:

Gamall foringi Samfó (Ingibjörg Sólrún), reynir að varða leið fyrir sitt fólk út úr bullinu. Hún reyndi þetta líka í yfirlýsingu sinni til fjárlaganefndar á loka metrum Icesave umræðunnar þar. Það var ekki að sjá að henni hefði orðið neitt ágengt þá - nú er bara að sjá hvort að þetta hreyfi ekki við þeim sem hún hefur verið samfó hjá Samfó.

Hagfræðisúperstjarna kommana (Lilja Mó.) reynir að finna fjölina sína aftur. "Halló, ég er sko með fólkinu, þó ég hagi mér ekki þannig í atkvæðagreiðslum á þingi!"

Gamall foringi Framsóknar (Jón Sig.), veltir fyrir sér markalínum valds forseta Íslands, tóninn sá að forsetinn hefði nú ekki mátt gera það sem hann gerði (ekki það að spurningar hans séu ekki góðar).

Þetta lesum við allt í boði útrásarinnar, á meðan útlend stórblöð leggjast okkar megin á vegasaltið. Meðan fólk - almeningur og stjórnmálamenn - í þeim löndum sem málið varðar hefur verulega samúð með málstað okkar.  

Nú spyr ég hvenær ætli íslenskir jafnaðarmenn (forusta þeirra og málpípur) færi sig yfir, yfir til okkar ... þjóðarinnar? Hvað þarf til svo að þeir fari að berjast fyrir og með samferðamönnum sínum. Frekar en að berjast fyrir þeim sem Samfó langar að vera samfó með!

Ég spyr nú bara vegna þess að mér er málið skylt sem Íslendingur, en ekki sem sérstakur áhugamaður um velferð Samfylkingarinnar. 

Jólakveðja

Ég óska öllum þeim sem kunna að villast inná bloggið mitt núna yfir hátíðarnar gleðilegra jóla og farsældar á komandi ári.

Jólakveðja í "fullri" lengd er í myndbandinu hér að neðan.