Leita frttum mbl.is

Ambo

Ekki festast rngu slri daglegs amsturs ea vijum vanans! Sama hversu vel a er gert sem alltaf er gert. Faru feralg n vana ns me sjlfum r.

N segir af konu nokkurri sem kunni betur a rkta gar sinn eiginlegri merkingu en eiginlegri merkingu.

Gmul ambo gisna
geispar rifa hvur.
Vnu blmin visna
vkvalaus og ur.
Allt eins fer hin unga mr
ef a a sem eli kaus
ekki tma fr.

Hfundur:
lafur lafsson prestur Fagranesi Skag. f.1806 - d.1883

Ambo

Ambo

Alla t, ea fr v hn var gjafvaxta, tti hn st og sallafn og nokkrum rum sar egar lendar hennar, rstinn barmur, fallegir andlitsdrttir og landi limaburur, klluu athygli karlana var hn talin frust og fnust. Lkast til er arft a taka a fram a essu kalli var svara af kllum og a rku mli. rtt fyrir etta og a vonbilarnir vru lka margir og min mykjuskninni arna gtunni, sem rir brekkuna niur vellina, heitum og lygnum sumardegi, var hn lofu; raunar var hn aldrei vi karlmann kennd, a vita var. Virtist hn vera frhverfari samskiptum vi flk og srlagi karlpening, eftir v sem atlot augna uru gengari.

stru sndi hn engu ru en matjurtargarinum rjrinu brekkunni sunnan vi hsi; ar gat hn rta, rutt og rifi daglangt, dgum saman, sumarlangt. ar til a ekki var eitt lauf eftir birkitrjnum sem hfu veitt henni skjl fr noran ningnum og alls ekki fyrr en jarhsi var nnast ttroi af rfum, radsum, raukli, raurfum og rabbabara og vitaskuld jareplum, npum, gullrtum, hvtkli og svo reiinnar bsn af blmkli; ekki fyrr en a sumari var dautt og hausti lka a hn htti a bogra og bisa. Og brosa.

Ltt er vita um venjur hennar a vetri, stku sinnum mtti sj henni brega fyrir, helst er hn skaust fr hsinu a jarhsinu ea bahsinu ea fugt og auvita tyllidgum kirkju.

Fr v a hn vakti garinn sinn af vrum blundi snemma vors, ar til hn sjlf sofnai sla hausts, var hn me ambo sitt; meira a segja er hn gekk til kirkju jhtardaginn sjlfan bar hn a vi belti. Ambo etta var ltil skfla r jrni me handfangi r tr, ltlaus en vel gerur gripur a sj; trverki ori ofursltt af stugum nningi vi mjkt og rakt hold hinnar fgru freyju.

Svo var a eitt kvld sla sumars, ri sem lknastdentarnir hfu atast signt og heilagt henni og voru snum gengari en ri ur; sttu oft ar sem vel s til garana og hennar, arna ofar brekkunni ea garinum framan vi hsi a sumbli og klmdust sgum og vsum; yrkisefni var a lkum hn; vel mtti geta sr til um hva a var sem hvatti garpana ungu, en texti eirra fjallai um munaarfullar hreyfingar, turvaxna barma, svita sem lak niur vanga meyjar, niur hls og hvarf undir skyrtu, skyrtu sem hennar tilfelli var opinn annig a vel mtti greina rtur hnjka; hn naumast virti vilits, hamaist garinum, opanai glufur og rak r ... endurteki; ru hvor mtti heyra stunur fr henni og svo hamaist hn fram; a eir geru venju klrri vsu a v skna a hn notai ba enda tlsins til ess a yrkja gara sna, einn fyrir ennan og fugan fyrir hinn; a hn st upp, hvessti sjnum og hvsti "hrsin ykkar", skildi skfluna eftir grindverkinu og gekk til hs. Og aeins var um nnbil.

Tilviljun ein ri v a skflan skoraist annig a hn fll a grindverkinu og svo kyrfilega a meira a segja sterkasti vindur gat ekki hreyft vi henni. Og getur ekki enn.

Morguninn eftir sst til hennar garinum; kldd nttkjl rfai hn um, be r bei, upp stginn a hsinu og til baka, be r bei og svo a v er virtist reiileysi um nsta ngreni. Ekki fann hn skfluna; egar ntur hmi br sr yfir birtu kvldslarinnar mtti greina a rvinglan hennar var orin algjr, flki hsinu fr og stti hana niur orp ar sem hn gargai nokkra unga menn, vndi um jfna og mislegt anna sem ekki verur nefnt hr, sama gildir um msa lkamstilburi sem hn sndi, eir vera ekki skrir af eim sem etta ritar. Me afli og taki tkst flkinu r hsinu a draga hana heim hsi; ar loguu ljs alla ntt og margar ntur ar eftir.

Segir ekkert frekar af fljinu fagra, eitthva var j pskra, frekar en tala, um a hn hefi fari til hfustaarins, sumir gengu lengra, til a mynda lknisfrin, sem vildi senda hana um enn lengri veg ea alla lei til Kaupmannahafnar - ar ku vera vist fyrir sem tna vitinu. Ekkert er hgt a segja um etta, alls ekki me nokkurri vissu; enda engin til frsagnar; allt hennar flk fari, fr a tnast burt arna um veturinn eftir og fardgum eftir rija uppskerubrestinn voru allir farnir. Eitt leiddi af ru: amboi tnt, stran tnd, viti tnt, garurinn dinn, jarhsi tma, hsi tmt.

Amboi er enn giringunni og garurinn er enn rkt, ......

-- // --

Lengra erum vi ekki komin sgunni af Amboinu grindverkinu, a sem sagt hefur veri kann a vera sagt og anna sagt ess sta, ea ekki og svo verur meira sagt, tja ea ekki ... standi still!


Sasta frsla | Nsta frsla

Bta vi athugasemd

Ekki er lengur hgt a skrifa athugasemdir vi frsluna, ar sem tmamrk athugasemdir eru liin.

Innskrning

Ath. Vinsamlegast kveiki Javascript til a hefja innskrningu.

Hafu samband